Een overdosis aan liefde voor muziek

een overdosis aan liefde

CLING
VANZANDEN
BUMA/STEMRA © 2012 VANZANDEN


Josje van Zanden (vocals, cajon, percussion, piano) Frank de Louw (guitar, backing vocals) Manfred Wijker (double bass, backing vocals) Olaf Hoeks (tenor saxophone) Leon van Mil (baritone saxophone) Marc Klaassen (piano, hammond organ) George Pancras (trumpet) Bob Dros (drums)


Na het beluisteren van de eerste cd van deze band bekruipt mij een licht gevoel van paniek. Dit soort muziek komt niet voor in mijn genreboekje. Dan maar de uitdaging aangaan. Het eerste dat direct opvalt, is de oprechte sound. Een unieke melange van jazzy, soulful en soft funky/rocky zelfgeschreven nummers. Ik besluit luistersessies in te plannen, vooral ’s nachts in het donker. Langzaam maar zeker word ik geraakt door de nummers. Om te beginnen met de pakkende en fijnzinnige sfeer van Cling.
De formidabele stem van Josje van Zanden neemt je, een cd lang, mee naar het beloofde land van ultieme zuiverheid. Walk This Place start mystiek met sax, piano en ghatam (Indiase klankpot, een percussie-instrument). Maar halverwege is het nummer ‘in full swing’ door het fantastische samenspel van piano, hammond orgel, sax en gitaar, om weer te eindigen zoals het begon. Na vijf dagen luisteren ben ik helemaal om en zing ik alle liedjes heerlijk mee. Josje van Zanden laat horen dat een cajon en percussie drums overbodig kunnen maken. Alleen op A New Day en Hard Times zijn zij aanwezig. Frank de Louw toont zich een gesnaarde kameleon. Dit komt grotendeels tot uiting tijdens zijn solo’s in Coward Cowboy, Don’t Let Me Down, People Don’t Change en Hard Times. Manfred Wijker, de spreekbuis van het gezelschap, zorgt op de bas voor harmonieuze stabiliteit. De funky en doortastende solo’s van Olaf Hoeks op tenor saxofoon, George Pancras op trompet en Leon van Mil op bariton/saxofoon maken de verschillende tracks helemaal af.  De parel op de kroon is en blijft de bonusuitvoering van A New Day. Het enige nummer dat mij wel meteen greep. Josje van Zanden begeleidt zichzelf op piano. Rechtvaardigt dit het gegeven dat de band Vanzanden heet?

Op de site van de band lees ik dat zij tijdens het Czaar Peterfestival zullen optreden.
Dit moet ik meemaken! Vol verwachting stap ik op de fiets. De band begint met covers. Ik sta versteld van hun fijne uitvoering van Stevie Wonder’s Master Blaster. Live straalt Vanzanden door eenvoud, in de meest positieve zin van het woord. Hun enthousiaste voorkomen doet je bijna vergeten dat de piano, het hammond orgel en de trompet bij sommige stukken ontbreken. Er is niet heel veel publiek. Ik had mij voorgenomen mezelf een beetje verdekt op te stellen, maar dat lukt niet. Nooit meer vergeet ik de verbaasde gezichten van Josje en Frank, elkaar aankijkend, wanneer ik al hun nummers meezing. De cd is dan net een week uit en ik zie er niet uit als de doorsnee Vanzanden fan. Geweldig! Tijdens mijn zoektocht naar extra weetjes over de band stuit ik op Youtube filmpjes van Holland ‘s got Talent. Het is misselijkmakend om te zien hoe de bandleden, op onnavolgbaar lompe wijze, aan den lijve hebben ondervonden dat talent, nog altijd, wordt afgelezen langs de visuele meetlat. De overtuigingskracht van Vanzanden is niet ongemerkt gebleven. Het is bijna logisch dat zij luistertip zijn bij Concerto. Achteraf komt er toch een aantekening in mijn boekje.
Een cd met de O van overdosis liefde voor de muziek!


Tekst: Angelique Hoogmoed