MUZIEKSTUK OF VERHAAL

Het laatste concert
Nicola Lecca
De Geus, 2010
221 blz.
ISBN 9789044513820

Nicola Lecca wordt in Italiaanse schrijverskringen gezien als een grote belofte. Hij kreeg in Italië, voor eerder werk, meerdere prijzen. Lecca is naast schrijver van romans ook muziekcriticus en correspondent voor meerder Italiaanse kranten en tijdschriften. In “Het laatste concert”, verwoordt hij zijn liefde voor muziek op een prachtige manier.
De korte stukjes lezen bijna als een novelle. Hij beschrijft de eenvoudige dingen van het leven treffend. Voor zijn laatste boek liet hij zich o.a. inspireren door zijn reizen door Europa. De steden die hij bezocht worden beeldend weer gegeven. Daarnaast haalt hij zijn inspiratie uit de muziek.
Lecca schrijft over de tegenstellingen arm/rijk, van goede afkomst / van minder goede afkomst, muziekkenner/muziekanalfabeet.De rode draad die door het boek loopt is de voorbereiding en het ten gehore brengen van het afscheidsconcert van de componist en dirigent Alexander Norberg. De uitvoering van het Stabat Mater loopt voor veel mensen op een verrassende manier af.
Alexander Norberg besluit om een afscheidsconcert te geven. Hij wil dat dit laatste concert onder barre uitzonderlijke omstandigheden plaatsvindt, passend bij het stuk dat hij gaat dirigeren. Hij wil dat de beste sopranen er zullen zingen. Het publiek zal bestaan uit 52 willekeurig gekozen mensen. Norberg benadert de Zwitserse sopraan Rebecca met wie hij eerder samen gewerkt heeft en die hij erg bewondert. De mannensolo zal gezongen worden door de 12-jarige Italiaanse sopraan Marcel. Hij is op dat moment de beste jongenssopraan en zijn stem kan op elk moment veranderen in een mannenstem, waardoor hij geen hoge partijen meer zal kunnen zingen. Zowel Marcel als Rebecca gaan in op het voorstel: ze zullen zingen zonder dat ze ervoor betaald worden. Het concert zal plaats vinden in een kleine kerk in Reykjavik, IJsland. In een sobere kerk waarin de kou en ontbering, volgens Norberg, passen bij het uit te voeren stuk: het fameuze Stabat Mater van Pergolesi.
Tijdens de voorbereiding van de uitvoering worden er nog meer mensen voorgesteld. Onder andere Haksón en Oscar. Haksón, de jongen die geboren is voor het geluk. Hij is de Don Juan van de stad. Hij is ook een van de 52 gelukkige IJslander die een kaartje voor het concert heeft gekregen. Voor Oscar, een jongen met een grote liefde voor muziek en voor de componist, is er geen kaartje. Hij heeft er alles voor over om bij het concert aanwezig te mogen zijn. Dit wordt hem noodlottig.
Het concert zal voor de musici en voor de bezoekers uiteindelijk een volkomen onverwachte wending aan hun leven geven.
Ik heb het boek in één ruk uitgelezen. Zoals ik eerder aangaf, het is geschreven als een aantal opeenvolgende novelles: zinnen met weinig bijvoeglijke naamwoorden, korte verhaaltjes die in één à twee bladzijden een boeiend beeld van de personen geeft. Er wordt op een humoristische liefdevolle manier over de mensen geschreven. Lecca’s manier van schrijven trekt je mee in de levens van de betrokken mensen. Wel blijft de kennismaking steeds kortstondig. Alle beschreven personen worden op de een of andere manier aan elkaar verbonden door dat ene bijzondere concert. Al lezend beleef je het concert en de mensen daaromheen als een boeiend levend geheel. De levens van de musici nemen een verrassende wending  waardoor je geboeid en nieuwsgierig blijft tot het eind. Lecca beschrijft dat door kleine, onverwachte beslissingen, het leven een totaal andere wending kan nemen. Iets wat wij allen regelmatig ervaren.
Het boek heeft een open einde. Gezien de intensieve manier waarop naar de uitvoering wordt  toegeschreven, is dat jammer. Er blijft te raden over. Voor mij wordt daardoor niet aan mijn verwachtingen voldaan.


Tekst: Maaike Jensma