Interviews

Renée Römkens: Huiselijk geweld, de omvangcijfers

Huiselijk geweld overkomt zowel laagopgeleide als hoogopgeleide vrouwen. Jaarlijks vluchten meer dan 15.000 vrouwen in Nederland naar een blijf-van-mijn-lijf-huis of een ander opvanghuis. Van deze vrouwen loopt tenminste een derde een ernstig risico op een zwaar letsel of om levensbedreigend geweld mee te maken.Nieuwe vormen van huiselijk geweld in Nederland zijn de besnijdenis van meisjes en eergerelateerd geweld, het laatste zowel tegen vrouwen als tegen mannen.
Prof.dr. Renée Römkens, hoogleraar in de criminologie aan de Universiteit van Tilburg, heeft in de afgelopen 25 jaar allerlei onderzoek gedaan op het terrein van geweld, in het bijzonder tegen vrouwen. Op dit moment is ze bezig met de invloed van wet- en regelgeving op het gebied van interpersoonlijk geweld en in het bijzonder geweld in de privé sfeer. Hieronder gaat Renée Römkens in op de omvangcijfers van huiselijk geweld in Nederland.

 

Mannelijke slachtoffers van geweld in afhankelijkheidsrelaties zijn een nieuw geïdentificeerde groep slachtoffers. Deze mannen zijn onder meer slachtoffer van huiselijk- en eergerelateerd geweld of mensenhandel. Er is nog weinig onderzoek gedaan naar het voorkomen van mannelijke slachtoffers van de verschillende vormen van geweld in afhankelijkheidsrelaties, hun problemen en hun hulpbehoefte. Het weinige (internationale) onderzoek dat er is gedaan, richt zich meestal op geweld binnen homoseksuele relaties.

‘Ik zou nooit financieel afhankelijk willen zijn van iemand anders. Daarom vind ik het hebben van een baan belangrijk. Maar daarnaast is het contact dat je door een baan met de samenleving hebt,van niet te onderschatten belang. Werken geeft je een bredere kijk op het leven en via een baan kun je invloed uitoefenen op de samenleving.
Ik ben nu Bijzonder Hoogleraar Management van Diversiteit en Integratie aan de Vrije Universiteit van Amsterdam. Inhoudelijk vind ik deze baan ontzettend leuk. In Iran, waar ik vandaan kom, heb ik van alles gedaan. Ik ben er tandartsassistente geweest maar ik heb ook in een laboratorium gewerkt en in de praktijk van een gynaecoloog. In Iran was ik Marxist. In Marxistische termen zou ik zeggen dat werken in Iran een vorm van vervreemding veroorzaakte bij mij. Ik werkte om te overleven. Inhoudelijk beleefde ik er weinig plezier aan.